Ciekawe jak to się przełoży na wskaźniki bezrobocia ...

Bezrobocie spadnie w gminie Radoszyce.
Przedstawiciel organu niejaki staciwa postara się aby jak najwięcej znajomych wepchnąć do spółek podlegających starostwu. Przecież trzeba sobie kupić elektorat przed wyborami nią burmistrza radosnych.

Po co to badziewie, Czasy się zmieniają , ale Kowalczyk dalej w komisjach. Przyspawał się????????????

Biurokracja w Starostwie, Urzędzie Pracy i Gminie sięga już zenitu. Skończył się czas pracownika, ofert jak na lekarstwo. Ciągle te same dziadowskie oferty. W dupie mają że roboty nie masz. Oni mają.

Targ idiotów

Z sentymentem

Wstaję rano, auto otwieram,
godzina, dwie, cztery i będę wieczerzać;
na błoniach koneckich, gdzie drzewa pytają,
co z sentymentem? Co robić w tym raju?

Zamyślam się chwilę i stwierdzam z pokorą,
było minęło, tu trzeba przemową...
Sentyment zatapiam w wodzie z horroru,
gdzie wczesnym porankiem,
często na browarach,
załoga patrolu topielców wyławia.
Teraz tu nawet ryby marnie biorą.

Mijam więc alejkę i staję przed szkołą.
Słońce prowadzi znajomą drogą.

Kiedyś tu dzwonek słychać z oddali,
teraz gmach biały z Pegazem postawił.
Odległe to chwilę,
gdy w małpim gaju dzieci biegają.
Teraz czasami samolot przeleci,
pozdrówcie swe dzieci...

Kolejne atrakcje w parku przerzedzonym,
gdzie woda niekiedy bije z betonu.
Po wierzbach pięknych pozostał smutek,
jedynie albumy ze starymi zdjęciami przypominają wejścia przez bramy.

Głowę zadzieram, na górę spoglądam,
tutaj dopiero działa się historia...
Sanek bez liku, dzieci wesołe,
rekordy bite na śnieżnym padole.
Teraz betonowe schody ludzi witają
i tylko taką atrakcją zostają.

Po lewo glorietta, w oddali hałasy;
kino antyczne - to były rarytasy.
Teraz jedynie tu młode pary,
wznoszą toasty wracając z otchłani...
kolegiaty pustej, dużej i zbieraczej;
gotycki zabytek i tyle w temacie.

Stoję na lotnisku, patrzę na boki,
miasto wymarło, nie czas na powroty!
Kiedyś ta ulica tętniła życiem.
Handel, Puchatek, Kościuszko na czele;
Obecnie tylko - przejechać rowerem.

Wypijam herbatę w kawiarni za rogiem,
zabieram bajgla i wracam z powrotem...
Do swoich wspomnień o Wielkim Mieście,
gdzie dym z fabryki informował pięknie;
Spójrzcie pod nogi, to nasza robota;
studzienki w tym kraju - to z naszego "raju".

Cisza w głowie, sentyment zamiera;
nie ma już nawet mojego fryzjera.
Nic tu mojego, tylko pustką wieje.
Czy ktoś tu powróci w te stare dzieje?

Myślę o zalewie, zatłoczonym w lecie...
Sielpia to nie Końskie,
tu nikt nie dojeżdża.
Czy Monopoly Końskie kupię na Mieszka?
Nawet na poczcie tej gry nie mają.
Zdjęcie tylko robię na zakręcie "raju",
do którego nie wrócę już nawet w maju.

Na granicy miasta staję przy tablicy.
Nie przekroczę więcej tej koneckiej granicy.
Kiedyś pod tirem trzysta mil do nieba,
teraz parę godzin i praca w nowych sterach.
To klika zbita, nie warta uwagi;
Ludzie - odwagi!

Pięknie opisane nasze miasto sprzed .... No właśnie, ilu lat temu ?
Tak miasto żyło w latach 60-tych może 70-tych XX wieku .
Park miejski , ogródek Jordanowski, wciąż pelne dworce PKP i PKS , dwa kina gdzie ciężko było bilety kupić , tętniący życiem skwer , nawet łaznia miejska u nas była ,
przepelnione szkoły , wiele znaczących zakładów pracy .
Końskie tętniło życiem , a teraz 17 tys. mieszkańców i ciągle ubywa , nie ma widoków na powrót do lat rozwoju.
Przykro , mała mieścinka .

Biura pracy to kpiny z nas wszystkich.Pytanie? ile osób tam pracuje a ilu ludziom znalezli pracę?.Prywata kumoterstwo i dziadostwo tam rządzi...i co ciekawe za nasze podatki...hihihi śpijcie dobrze konecczanie